حضانت فرزندان بعد از فوت پدر + قوانین و تکالیف【آپدیت جدید】⚖️
حضانت فرزندان بعد از فوت پدر یکی از مهم ترین موضوعات حقوق خانواده است که سوالات زیادی را برای مادران و سایر اعضای خانواده ایجاد می کند. بسیاری از افراد نمی دانند پس از فوت پدر، حضانت فرزند با چه کسی است، چه حقوق و تکالیفی برای سرپرست وجود دارد و قانون در این زمینه چه مقرراتی را در نظر گرفته است. اگر شما نیز به دنبال پاسخ این پرسش ها هستید، در این مقاله به طور کامل به موضوع حضانت فرزندان بعد از فوت پدر + قوانین و تکالیف می پردازیم و مهم ترین نکات قانونی و شرایط مربوط به آن را بررسی می کنیم. تا پایان همراه ما باشید.
حضانت فرزندان بعد از فوت پدر چطوریه؟ این پادکست رو از دست نده تا بدونی
حضانت فرزند چیست و چه اهمیتی دارد؟
پیش از بررسی موضوع حضانت فرزندان بعد از فوت پدر، بهتر است ابتدا با مفهوم حضانت و اهمیت آن آشنا شویم. حضانت در حقوق ایران به معنای نگهداری، مراقبت، تربیت و فراهم کردن شرایط مناسب برای رشد جسمی، روحی، اخلاقی و آموزشی فرزند است. از آنجا که کودکان و افراد نابالغ توانایی اداره امور زندگی خود را ندارند، قانون مسئولیت حضانت را بر عهده والدین یا در برخی شرایط، اشخاصی که قانون تعیین کرده است قرار میدهد. پس از فوت پدر نیز تعیین شخصی که حضانت را بر عهده میگیرد، با هدف حفظ مصلحت و منافع کودک انجام میشود.
اهمیت حضانت فرزند را می توان در چند مورد خلاصه کرد:
- تامین امنیت و آرامش کودک: فراهم کردن محیطی امن و مناسب برای رشد جسمی، روانی و عاطفی فرزند.
- تامین نیازهای مادی و معنوی: رسیدگی به هزینه های زندگی، آموزش، درمان، تربیت و سایر نیازهای ضروری کودک.
- حفظ حقوق قانونی و اجتماعی: تضمین بهره مندی فرزند از حقوقی مانند تحصیل، خدمات درمانی و سایر حمایت های قانونی.
- حفظ منافع کودک: اتخاذ تصمیمات حقوقی و مالی با رعایت مصلحت و منفعت فرزند.
- تقویت روابط خانوادگی: حفظ ارتباط کودک با مادر و سایر بستگان نزدیک، به ویژه پس از فوت پدر، برای کاهش آسیب های روحی و عاطفی.
این موضوع اهمیت زیادی دارد، زیرا تصمیم گیری درباره حضانت پس از فوت پدر تنها به نگهداری کودک محدود نمی شود، بلکه تامین آینده، سلامت و رشد همه جانبه او را نیز در بر می گیرد. ازاین رو، قانون همواره مصلحت کودک را مهم ترین معیار در تعیین حضانت می داند.
در قوانین ایران وضعیت حضانت چگونه است؟
پس از فوت یکی از والدین، قانون تکلیف حضانت فرزند را مشخص کرده است و در حالت عادی، حضانت به والد زنده واگذار می شود. با این حال، این حق همواره با در نظر گرفتن مصلحت کودک اعمال می شود و اگر دادگاه تشخیص دهد که والد زنده صلاحیت لازم برای نگهداری از فرزند را ندارد، می تواند تصمیم دیگری اتخاذ کند. آشنایی با مهم ترین قوانین مربوط به حضانت، به والدین و سایر بستگان کمک می کند تا از حقوق و تکالیف قانونی خود آگاه باشند.
مهم ترین مقررات مربوط به حضانت فرزندان پس از فوت یکی از والدین عبارت اند از:
- در صورت فوت یکی از والدین، حضانت فرزند به والد زنده واگذار می شود و در حالت عادی نیازی به انجام تشریفات قانونی جداگانه برای دریافت حضانت وجود ندارد.
- اگر پدر فوت کند، حضانت فرزند با مادر خواهد بود؛ مگر اینکه دادگاه به دلیل وجود موانع قانونی، تصمیم دیگری را به مصلحت کودک بداند.
- حق حضانت پس از فوت یکی از والدین، نسبت به فرزندان دختر و پسر تفاوتی ندارد و قانون در این زمینه میان آن ها تفاوتی قائل نشده است.
- هرگاه والد زنده صلاحیت لازم برای نگهداری از فرزند را نداشته باشد، دادگاه با توجه به شرایط پرونده و مصلحت کودک درباره حضانت تصمیم گیری خواهد کرد.
- در صورتی که رفتار یا وضعیت اخلاقی والد به گونه ای باشد که سلامت جسمی، روحی یا تربیتی فرزند را به خطر بیندازد، امکان سلب حضانت مطابق قانون وجود دارد.
- پدر و مادر از نظر قانونی مکلف به نگهداری و حضانت فرزند هستند و در صورت خودداری بدون عذر موجه، مسئولیت قانونی خواهند داشت.
- اگر شرایط زندگی یا ازدواج مجدد والد به گونه ای باشد که به مصلحت فرزند آسیب وارد کند، دادگاه می تواند با بررسی شرایط، درباره ادامه حضانت تصمیم مناسب را اتخاذ کند.
در نهایت، باید توجه داشت که در تمامی دعاوی مربوط به حضانت، مصلحت کودک مهم ترین معیار تصمیم گیری دادگاه است و تمامی احکام با در نظر گرفتن حفظ امنیت، سلامت و آینده فرزند صادر می شود.
مسئله حضانت فرزند، موضوعی حیاتی و بسیار حساس است.
به جای اتلاف وقت برای یافتن وکیل متخصص، ما بهترین ها را برای شما گلچین کرده ایم.
وضعیت حضانت فرزندان بعد از فوت پدر بر عهده چه کسی است؟
پس از فوت پدر، این سوال برای بسیاری از خانواده ها مطرح می شود که حضانت فرزند با چه کسی خواهد بود. بر اساس قوانین ایران، در حالت عادی حضانت فرزند پس از فوت پدر به مادر واگذار می شود و او مسئول نگهداری، تربیت و مراقبت از فرزند خواهد بود. البته این حق تا زمانی برقرار است که مادر از صلاحیت قانونی و اخلاقی لازم برای حضانت برخوردار باشد و ادامه سرپرستی او با مصلحت کودک منافاتی نداشته باشد.
اگر به هر دلیلی مادر صلاحیت لازم برای نگهداری از فرزند را نداشته باشد، دادگاه با بررسی شرایط پرونده و با در نظر گرفتن مصلحت کودک درباره حضانت تصمیم گیری می کند. در چنین شرایطی، ممکن است حضانت به یکی از بستگان نزدیک یا شخصی که از نظر قانونی صلاحیت بیشتری برای سرپرستی دارد، واگذار شود.
بنابراین، در دعاوی مربوط به حضانت فرزندان بعد از فوت پدر، مهم ترین معیار برای دادگاه تنها نسبت خانوادگی نیست، بلکه حفظ منافع، امنیت، سلامت جسمی و روانی و آینده کودک در اولویت قرار دارد و تصمیم نهایی نیز بر همین اساس اتخاذ می شود.
3 شرط حضانت مادر و سایر بستگان که باید بدانید!
۱. صلاحیت اخلاقی و روانی
یکی از مهم ترین شرایط واگذاری حضانت به مادر یا سایر بستگان، برخورداری از صلاحیت اخلاقی و سلامت روان است. دادگاه در زمان تصمیم گیری، وضعیت اخلاقی، رفتار اجتماعی و سلامت روانی فرد را بررسی می کند تا اطمینان حاصل شود که کودک در محیطی امن و سالم رشد خواهد کرد. در صورتی که اعتیاد، فساد اخلاقی، سورفتار یا بیماری روانی موثر در نگهداری از کودک وجود داشته باشد، ممکن است حضانت به شخص دیگری واگذار شود.
۲. توانایی تامین نیازهای مادی و معنوی کودک
فردی که حضانت فرزند را بر عهده می گیرد باید توانایی تامین نیازهای اساسی کودک را داشته باشد. این نیازها تنها به خوراک، پوشاک، مسکن و درمان محدود نمی شود، بلکه شامل آموزش، تربیت، حمایت عاطفی و فراهم کردن محیطی مناسب برای رشد جسمی و روانی کودک نیز هست. دادگاه همواره مصلحت کودک را ملاک اصلی تصمیم گیری قرار می دهد.
۳. وضعیت ازدواج مجدد مادر
بر اساس قانون مدنی، اگر مادر در دوران حضانت ازدواج مجدد کند، اصل بر این است که حق حضانت او نسبت به فرزند سلب میشود و ممکن است حضانت به پدر منتقل شود. با این حال، در سال های اخیر رویه قضایی بیش از گذشته به مصلحت کودک توجه دارد و در شرایطی که دادگاه تشخیص دهد ماندن کودک نزد مادر به نفع اوست، ممکن است تصمیم متفاوتی اتخاذ شود. بنابراین، ازدواج مجدد مادر به تنهایی در همه موارد به معنای از دست دادن قطعی حضانت نیست و شرایط هر پرونده به صورت جداگانه بررسی می شود.
تفاوت حضانت با قیمومیت
حضانت و قیمومیت دو نهاد حقوقی متفاوت هستند که هر یک اهداف و مسئولیت های خاص خود را دارند. حضانت به نگهداری، مراقبت، تربیت و تامین نیازهای جسمی و روحی کودک اختصاص دارد و اصولا بر عهده پدر و مادر است، در حالی که قیمومیت با حکم دادگاه به شخصی واگذار می شود تا امور مالی، حقوقی و برخی امور شخصی فردی را که توانایی اداره امور خود را ندارد، مدیریت کرده و از حقوق و منافع او حمایت کند. به طور کلی، تفاوت حضانت و قیمومیت در حدود اختیارات، مسئولیت ها، نحوه تعیین و هدف از آن هاست که تفاوت آن به شرح ذیل است:
۱. تفاوت در مسئولیت ها: مهم ترین تفاوت حضانت و قیمومیت در نوع مسئولیت هایی است که بر عهده هر یک قرار می گیرد. در حضانت، مسئولیت اصلی شامل نگهداری روزانه، مراقبت، تربیت، آموزش، رسیدگی به سلامت جسمی و روانی و تامین نیازهای عاطفی کودک است. اما در قیمومیت، تمرکز بر اداره امور مالی، حفظ اموال، انجام اقدامات حقوقی و دفاع از حقوق قانونی فرد تحت قیمومیت است. به عبارت دیگر، حضانت بیشتر جنبه تربیتی و حمایتی دارد، در حالی که قیمومیت جنبه حقوقی و مالی پررنگ تری دارد.
۲. تفاوت در نحوه تعیین: حضانت اصولا به موجب قانون برای پدر و مادر شناخته شده است و تا زمانی که شرایط قانونی وجود داشته باشد، نیازی به صدور حکم خاص برای ایجاد آن نیست. اما قیمومیت تنها با حکم دادگاه ایجاد می شود و دادگاه پس از بررسی شرایط، فرد واجد صلاحیت را به عنوان قیم منصوب می کند. بنابراین، قیم بدون حکم مرجع قضایی هیچ گونه اختیاری نخواهد داشت.
۳. تفاوت در زمان اجرا: حضانت از زمان تولد کودک آغاز می شود و تا زمانی که قانون تعیین کرده یا کودک به استقلال لازم برسد، ادامه دارد. در مقابل، قیمومیت زمانی مطرح می شود که شخص به دلیل نداشتن ولی قانونی یا به علت حجر، قادر به اداره امور خود نباشد و نیاز به نماینده قانونی داشته باشد. بنابراین، قیمومیت همیشه در شرایط خاص و با تشخیص قانون اعمال می شود.
۴. تفاوت در هدف: هدف حضانت، حفظ سلامت، امنیت، تربیت و رشد همه جانبه کودک است؛ اما هدف قیمومیت، حمایت از حقوق مالی و قانونی فرد و جلوگیری از تضییع منافع اوست. به همین دلیل ممکن است شخصی حضانت کودک را بر عهده داشته باشد، اما اختیار اداره اموال او را نداشته باشد و این مسئولیت بر عهده ولی قهری یا قیم باشد.
۵. تفاوت در اختیارات: دارنده حضانت درباره امور روزمره زندگی، محل نگهداری، تربیت و مراقبت از کودک تصمیم گیری می کند، اما معمولا اختیار انجام معاملات یا تصرف در اموال کودک را ندارد. در مقابل، قیم اختیار اداره دارایی ها و انجام امور حقوقی مربوط به فرد تحت قیمومیت را در حدود قانون و تحت نظارت دادگاه بر عهده دارد.
آیا ممکن است حضانت و قیمومیت در اختیار یک نفر باشد؟
بله. در برخی موارد ممکن است یک شخص هم حضانت کودک را بر عهده داشته باشد و هم با حکم دادگاه به عنوان قیم او منصوب شود. برای مثال، اگر ولی قهری وجود نداشته باشد و دادگاه تشخیص دهد که مادر یا یکی از بستگان صلاحیت لازم را دارد، ممکن است علاوه بر حضانت، قیمومیت نیز به همان شخص واگذار شود. البته این موضوع به شرایط هر پرونده و تصمیم مرجع قضایی بستگی دارد.
چه فرایندی برای تعیین قیم فرزندان صغیر وجود دارد؟
در صورتی که فرزند صغیر ولی قهری (پدر یا جد پدری) نداشته باشد یا هیچ یک از آنان صلاحیت قانونی برای اداره امور او را نداشته باشند، دادگاه برای حفظ حقوق و منافع کودک، اقدام به تعیین قیم می کند. در این فرآیند، دادگاه پس از بررسی شرایط، از میان بستگان واجد صلاحیت یا افراد مورد اعتماد، شخصی را که از نظر اخلاقی، مالی و توانایی اداره امور کودک شایستگی لازم را دارد، به عنوان قیم منصوب می کند.
پس از صدور حکم، قیم موظف است امور مالی و حقوقی کودک را در چارچوب قانون و تحت نظارت دادستان و دادگاه اداره کند و همواره مصلحت کودک را در تصمیمات خود مدنظر قرار دهد. همچنین اگر قیم از انجام وظایف خود کوتاهی کند، مرتکب تخلف شود یا صلاحیت خود را از دست بدهد، دادگاه می تواند او را عزل کرده و شخص دیگری را به عنوان قیم تعیین کند.
مادر در حضانت و قیمومیت فرزندان پس از فوت پدر چه نقشی دارد
پس از فوت پدر، حضانت فرزند در اغلب موارد به مادر واگذار می شود و او مسئول نگهداری، تربیت، مراقبت و تامین نیازهای جسمی و روحی کودک خواهد بود. با این حال، حضانت با قیمومیت تفاوت دارد و انتقال حضانت به مادر به معنای واگذاری خودکار قیمومیت نیست.
در خصوص قیمومیت، مادر به طور خودکار قیم فرزند محسوب نمی شود و تعیین قیم با حکم دادگاه انجام می شود. اگر جد پدری (پدربزرگ پدری) زنده باشد، معمولا به عنوان ولی قهری مسئول اداره امور مالی و حقوقی کودک است و نیازی به تعیین قیم وجود ندارد. اما اگر ولی قهری وجود نداشته باشد یا صلاحیت قانونی نداشته باشد، دادگاه می تواند در صورت احراز صلاحیت مادر، او را به عنوان قیم منصوب کند. در غیر این صورت، شخص واجد شرایط دیگری برای این مسئولیت انتخاب خواهد شد.
قیم چه محدودیت هایی دارد؟
قیم با وجود اینکه مسئول اداره امور مالی و حقوقی فرد تحت قیمومیت است، اختیارات نامحدودی ندارد و باید در چارچوب قانون عمل کند. مهم ترین محدودیت های قیم عبارت اند از:
- لزوم دریافت مجوز برای برخی معاملات: قیم نمی تواند برخی اقدامات مهم مانند فروش، صلح، رهن یا انتقال اموال غیرمنقول و بعضی معاملات با اهمیت را بدون اجازه دادستان یا دادگاه انجام دهد.
- رعایت مصلحت فرد تحت قیمومیت: تمامی تصمیمات و اقدامات قیم باید در راستای حفظ منافع و حقوق فرد تحت قیمومیت باشد و او حق ندارد اموال یا حقوق وی را به نفع خود یا دیگران مورد سواستفاده قرار دهد.
- پاسخگویی در برابر مرجع قضایی: قیم موظف است در موارد مقرر قانونی، گزارش عملکرد و حساب اموال فرد تحت قیمومیت را به دادستان یا دادگاه ارائه کند و تحت نظارت مرجع قضایی فعالیت نماید.
- امکان عزل قیم: اگر قیم از وظایف خود تخلف کند، صلاحیت قانونی یا اخلاقی خود را از دست بدهد یا برخلاف مصلحت فرد تحت قیمومیت عمل کند، دادگاه می تواند او را عزل کرده و شخص واجد شرایط دیگری را به عنوان قیم منصوب کند.
حضانت فقط اول راهه؛ برای اینکه با قوانین ملاقات، نفقه فرزند و مدیریت اموال به جامونده آشنا بشید، مقالات زیر رو از دست ندید.
مدارک مورد نیاز برای درخواست حضانت یا قیمومیت فرزندان
مدارک لازم برای درخواست حضانت یا قیمومیت بسته به شرایط پرونده و نظر دادگاه ممکن است متفاوت باشد، اما معمولا مدارک زیر مورد نیاز است:
مدارک مورد نیاز برای درخواست حضانت:
- اصل و کپی شناسنامه و کارت ملی متقاضی
- اصل و کپی شناسنامه فرزند
- گواهی فوت یکی از والدین (در صورت فوت)
- مدارک و مستندات مربوط به عدم صلاحیت یا عدم توانایی والد دیگر (در صورت وجود)
- دادخواست حضانت و سایر مدارک و مستندات مورد نیاز برای اثبات ادعا
مدارک مورد نیاز برای درخواست قیمومیت:
- اصل و کپی شناسنامه و کارت ملی متقاضی و کودک
- گواهی فوت ولی قهری یا مدارک مربوط به فقدان یا عدم صلاحیت وی (در صورت لزوم)
- دادخواست تعیین قیم
- مدارک و مستندات مربوط به صلاحیت اخلاقی و توانایی اداره امور فرد تحت قیمومیت
- مدارک مربوط به اموال و داراییهای فرد تحت قیمومیت (در صورت وجود)
- سایر مدارکی که دادگاه یا دادسرا برای بررسی درخواست مطالبه کند.
دادگاه خانواده چه نقشی در نحوه ارائه دادخواست دارد؟
دادگاه خانواده مرجع صالح برای رسیدگی به دعاوی مربوط به حضانت، ملاقات فرزند و بسیاری از اختلافات خانوادگی است و در برخی موارد نیز درخواست های مرتبط با قیمومیت را مطابق مقررات قانونی بررسی می کند. پس از ثبت دادخواست، دادگاه مدارک و مستندات طرفین را بررسی کرده و در صورت نیاز، از مراجع ذی ربط استعلام یا تحقیقات لازم را انجام می دهد تا تصمیمی منطبق با قانون و مصلحت کودک اتخاذ شود.
در نهایت، دادگاه با توجه به شرایط پرونده، صلاحیت اشخاص و مهم تر از همه مصلحت کودک، رای مقتضی را صادر می کند. همچنین در صورتی که شرایط قانونی تغییر کند یا مصلحت کودک اقتضا داشته باشد، امکان درخواست تغییر یا اصلاح تصمیمات قبلی نیز وجود خواهد داشت.
4 نکته اساسی در خصوص تسریع در رسیدگی به پرونده های حضانت و قیمومیت
رسیدگی به پرونده های حضانت و قیمومیت مستلزم رعایت تشریفات قانونی و ارائه مدارک لازم است. هرگونه نقص در مدارک یا اشتباه در تنظیم دادخواست می تواند روند رسیدگی را طولانی تر کند. برای تسریع در رسیدگی به این پرونده ها، رعایت نکات زیر توصیه می شود:
- ارائه مدارک کامل و بدون نقص: تمامی مدارک هویتی، دادخواست، اسناد و مستندات مورد نیاز را به صورت کامل و دقیق به مرجع قضایی ارائه کنید تا از صدور اخطار رفع نقص و تاخیر در رسیدگی جلوگیری شود.
- تنظیم صحیح دادخواست: دادخواست باید مطابق قوانین و با ذکر دقیق خواسته، دلایل و مستندات تنظیم شود. یک دادخواست کامل و اصولی، روند بررسی پرونده را سریع تر و دقیق تر می کند.
- پیگیری مستمر پرونده: پس از ثبت دادخواست، وضعیت پرونده را از طریق سامانه های قضایی یا مراجعه به مرجع رسیدگی پیگیری کنید تا در صورت نیاز به ارائه مدارک یا رفع نقص، اقدامات لازم در کوتاه ترین زمان انجام شود.
- استفاده از وکیل یا مشاور حقوقی: بهره گیری از وکیل متخصص در دعاوی خانواده می تواند در تنظیم صحیح دادخواست، تکمیل مدارک، ارائه دفاعیات و پیگیری پرونده نقش موثری داشته باشد و از بروز اشتباهات و تاخیرهای غیرضروری جلوگیری کند.
| اقدام | تاثیر در تسریع رسیدگی |
|---|---|
| تکمیل مدارک | جلوگیری از رفع نقص پرونده |
| تنظیم صحیح دادخواست | کاهش ایرادات شکلی و تسریع در ثبت و رسیدگی |
| پیگیری مستمر پرونده | رفع سریع نواقص و اطلاع از روند رسیدگی |
| استفاده از وکیل متخصص | افزایش دقت در انجام مراحل قانونی و کاهش احتمال تاخیر |
آیا اجرای وصیت پدر برای حضانت فرزند توسط پدربزرگ بعد از فوت پدر امکان دارد؟
خیر، پدر نمی تواند با وصیت نامه، حضانت فرزند را پس از فوت خود به پدربزرگ یا شخص دیگری واگذار کند. مطابق قانون، پس از فوت پدر، اصل بر این است که حضانت فرزند با مادر خواهد بود؛ مگر اینکه دادگاه به دلیل فقدان صلاحیت یا مغایرت با مصلحت کودک، تصمیم دیگری اتخاذ کند. بنابراین، وصیت پدر درباره حضانت، به تنهایی برای دادگاه الزامآور نیست و ملاک اصلی، مصلحت کودک و مقررات قانونی است.
با این حال، پدر می تواند برای امور مالی و حقوقی فرزند وصی تعیین کند. همچنین اگر جد پدری (پدربزرگ پدری) زنده باشد، به عنوان ولی قهری، اداره امور مالی و حقوقی کودک را بر عهده خواهد داشت. تفاوت این دو موضوع در جدول زیر قابل مشاهده است:
| موضوع | وضعیت قانونی |
|---|---|
| وصیت پدر برای واگذاری حضانت به پدربزرگ | الزام آور نیست و دادگاه با توجه به مصلحت کودک تصمیم می گیرد. |
| حضانت پس از فوت پدر | اصولا با مادر است، مگر اینکه دادگاه خلاف مصلحت کودک تشخیص دهد. |
| اداره امور مالی و حقوقی کودک | بر عهده ولی قهری (جد پدری) یا وصی منصوب از سوی پدر، در حدود قانون است. |
کلام آخر
آگاهی از حضانت فرزندان بعد از فوت پدر و قوانین و تکالیف مربوط به آن، نقش مهمی در حفظ حقوق کودک و جلوگیری از بروز اختلافات خانوادگی دارد. همان طور که در این مقاله بررسی شد، حضانت، قیمومیت و ولایت هر یک احکام و آثار قانونی متفاوتی دارند و دادگاه در تمامی تصمیمات خود، مصلحت فرزند را در اولویت قرار می دهد. همچنین آشنایی با شرایط حضانت مادر، نحوه تعیین قیم، مدارک مورد نیاز و مراحل رسیدگی به این دعاوی، به والدین و سایر بستگان کمک می کند تا اقدامات قانونی خود را با آگاهی بیشتری انجام دهند. در صورت وجود هرگونه ابهام یا اختلاف در این زمینه، بهره مندی از مشاوره حقوقی تخصصی می تواند از تضییع حقوق کودک و بروز مشکلات حقوقی در آینده جلوگیری کند.
سوالات متداول
حق حضانت تا 7 سالگی با مادر است و پس از آن، به طور مطلق حق حضانت به جد پدری (پدر بزرگ) یا وصی منصوب از طرف پدر می رسد.
بله، مادر می تواند با اثبات عدم صلاحیت یا عسر و حرج در نگهداری، به صورت قانونی حق حضانت را از دادگاه مطالبه کند.
نفقه بر عهده جد پدری (پدر بزرگ) است و در صورت تمکن مالی او، از اموال خود فرزندان (ارثیه پدری) پرداخت می شود.
